اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسياز مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون استدلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــمايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسيافسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسيايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسيمــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقتآن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي                 صابر کرمانی

جلوه حق روی دلربای حسین استرشک جنان خاک کربلای حسین استشد ز قیامش قیام عشق به عالمسروچمان قامت رسای حسین استقبله جان است بزم معرفت اوعارف روشنروان فدای حسین استمعنی سعی و منا طواف حریمشکعبه دل کوی باصفای حسین استعشق خدا ساری است در همه ذراتعشق و حقیقت شعار و رای حسین استمعنی دیدار حق تجلی آن شاهدر همه جا جلوهگر لقای حسین استعرش چه باشد مقام قدس و محبتجان که مقدس شد آشنای حسین استپرچم آزادگی و حکمت و تقویبر زبر کاخ اعتلای حسین استاینکه حسین از من است و من ز حسینمگفته شایسته نیای حسین استصابر کرمانی از صفای دل و جاننغمه مستانهاش ثنای حسین استبرچسبها: زندگانی چهارده معصوم علیهمالسّلام, صفحات ۱۴۵ و ۱۴۶

ای نور حقیقت ز جمال تو هویداای مظهر حق بوده رخت همچو مسیحاای جان جهان تشنهلب دشت حوادثای لعل لبت آب بقا، رهبر و مولاای حسن رخت آئینه ذات الهیای سرو قدت شاخه طوبی دل ماای عشق تو افکنده شرر در همه عالمای لطف تو باشد به سر خلق به هر جاای برتر از اندیشه و افکار خلایقای متصل غیب توئی اصل تولاای دین خدا از تو بسی یافته رونقای نور ولا گشته ز روی تو هویداهم شاهد و مشهود و شهیدابنشهیدیسرور به شهیدان جهان والی و والاجوشان به جهان خون تو تا روز قیامتای رهبر خوبان ز تو روشن شده دلهاصابر ز حسینابنعلی فیض و عطا یافتآسوده خیالست ز هر میل و تمنّابرچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۲

دم میزنم زِ عشق و ولای تو یاعلیسر مینهم زِ صدق، به پای تو یاعلیبر لوح دل بهغیر جمالِ تو نقش نیستواصل شدم به فیضِ لقای تو یاعلیدارد بس افتخار به شاهانِ تاجدارهر بندهی فقیر و گدایِ تو یاعلینامت علی و یکصد و ده هست در عددنصفش مجیب و ذکر و دعای تو یاعلیخمسش حبیب و عُشر بود اسم ذات هوبرپا بود جهان ز بقایِ تو یاعلیکون و مکان و لوح و سموات و عرش و فرشخلقت شدند جمله زِ رأی تو یاعلیعرش خدا که قلبِ محبان باصفاستبود از نخست منزل و جای تو یاعلیهر دم رسد به گوش دل و جان عاشقانآوایِ عشق و شور و نوای تو یاعلیمستم ز شوق و نغمۀ مستانه میزنمچون بلبلی به باغ صفای تو یاعلیمنصوروار هر که بنوشد شرابِ عشقواقف شود به سرّ خفایِ تو یاعلیباشد مصون ز حیلۀ شیطان و شرّ نفسهر عاشقی ز لطف و وفای تو یاعلیتسبیحخوان به امر خدا تا که شد ملکبگشود لب به مدح و ثنای تو یاعلیملک وجود غرقۀ بحر نعیم توستهستی است قطرهای ز سخای تو یاعلیصابر قدم به حصن ولایت نهاد و گفتروشندلم ز نور ولایِ تو یاعلی